Na Opolszczyźnie gościła ostatnio delegacja FUEN (Federal Union of European Nationalities). Z inicjatywy przewodniczącego tej organizacji – Hansa Heinricha Hansena, byłego przewodniczącego mniejszości niemieckiej w Danii, napisano wspólny list protestacyjny działaczy FUEN i mniejszości niemieckiej w Polsce w obronie Związku Polaków na Białorusi.
Autorzy listu piszą, że Związek Niemieckich Stowarzyszeń Społeczno-Kulturalnych w Polsce i Europejska Unia Narodów zdecydowanie potępiają represje rządu w Mińsku wobec Polaków mieszkających na Białorusi. Autorzy zaznaczają jednocześnie, że ten problem jest im znany od lat i zawsze budził sprzeciw, teraz jednak zdecydowanie się nasilił. Sygnatariusze protestu podkreślają, że obserwują w ostatnim czasie zjawisko eskalacji wrogich zachowań wobec Polaków.
Władze FUEN, jako przedstawiciele mniejszości narodowych w Europie, są szczególnie wyczulone na przejawy dyskryminacji w stosunku do członków organizacji mniejszości etnicznych. W piśmie protestacyjnym podkreślono również, że zwalczanie mniejszości narodowych stoi w jawnej sprzeczności z regułami prawnymi przyjętymi w Unii Europejskiej. Jest to bowiem, jak czytamy w liście, przejaw łamania praw człowieka i obywatela.
Przy tej okazji Hans Heinrich Hansen pochwalił nowe władze mniejszości niemieckiej, pod przewodnictwem Bernarda Gaida, za kompromisowy i spokojny styl współdziałania pomiędzy mniejszością niemiecką  i polskimi władzami.
W skład FUEN wchodzi 86 organizacji mniejszości narodowych z 32 krajów. Podstawowym celem organizacji jest dbałość o kulturową różnorodność Europy z jej blisko 300 mniejszościami narodowymi.

Dziś w Bundestagu odbyła się kolejna tura rozmów w ramach Trójkąta Weimarskeigo. Na czele polskiej delegacji parlamentarnej stali: senator Edmund Wittbrodt – przewodniczący senackiej Komisji do spraw Unii Europejskiej oraz przewodniczący sejmowej Komisji do spraw Unii Europejskiej – poseł Stanisław Rakoczy.

Polski senator, w swojej wypowiedzi dla prasy, położył nacisk na konieczność stworzenia mechanizmów szybkiego ostrzegania na wypadek kryzysu gospodarczego.
Zdaniem Wittbrodta Unia Europejska popełniła błąd zezwalając Grecji na przekroczenie bezpiecznego progu deficytu budżetowego. Teraz, jego zdaniem, możliwości działania są już mocno ograniczone. Przy tej okazji polski parlamentarzysta zaznaczył, że Polska, która być może stanie się członkiem strefy Euro w 2015 roku, przeprowadza obecnie reformę finansów publicznych. Jej celem jest dostosowanie polskiego deficytu budżetowego do standarów określonych w przyjętym przez Unię Europejską „Pakcie Stabilności i Wzrostu”. Wyznaczone tam standardy nie mogą zostać przekroczone – podkreślił Wittbrodt.

Poseł Stanisław Rakoczy w swoim wystąpieniu, podkreślał natomiast rolę jaką mają do odegrania państwa członkowskie „Trójkąta Weimarskiego” (Polska, Niemcy. Francja) w procesie kreowania wspólnej polityki zagranicznej, bezpieczeństwa i współpracy militarnej.„Uczymy się od siebie wzajemnie” – powiedział polski polityk. Posel zwrócił tez uwagę na wzrost znaczenia parlamentów narodowych na mocy Traktatu Lizbońskiego. Traktat ten bowiem bezpośrednio angażuje parlamenty narodowe w  monitorowanie procesu legislacyjnego Unii Europejskiej.

Berlińskie spotkanie było już trzecim z kolei, spotkaniem polityków różnego szczebla w ramach „Trójkąta Weimarskiego” w ostatnich miesiącach. W przyszłości spotkania odbywać się będą co pół roku. Następne zaplanowane jest na jesień br. we Francji.

Niektórzy  czytelnicy zastanawiają się pewnie: Co takiego interesującego jest w Niemczech? Przecież to nasi oprawcy. Ci mniej radykalnie nastawieni powiedzą: “historii się nie cofnie. Patrzmy w przyszłość. Nie ekscytujmy się jednak Niemcami, bo nie warto”. Poza wszystkim, oni są przecież w jakimś sensie nieobliczalni. Lepiej trzymać ich na dystans.

Co do tego, że należy przyjąć przyszłościową optykę, a historię oddzielić „grubą linią” – tak w Polsce symboliczną – mogę się zgodzić. Interesujące jest jednak, czy Polacy wiedzą jakie naprawdę są dziś Niemcy. Czy trzeba się ich bać? Odpowiedzi na te pytania szukam rzecz jasna nie tylko ja. Robi to chociażby, w jednym z ostatnich numerów magazynu „Europa” – dodatku do Newsweeka, amerykański politolog John C. Kornblum: w artykule „Berlin w centrum świata”. Warto znaleźć na nie odpowiedzi.

Dla mnie osobiście Niemcy są krajem pasjonującym. Staram się je jak najdokładniej obserwować, możliwie najlepiej zrozumieć. Są one dla mnie takim społeczno-politycznym mikrokosmosem, barometrem współczesnych społeczeństw. Sąsiedzkim poletkiem badawczym. Wydaje się, że obserwacja Niemiec pozwala dostrzec tendencje, które z dużą dozą prawdopodobieństwa staną się udziałem społeczeństwa globalnego.

W debacie publicznej w kontekście Niemiec pada ostatnio coraz częściej zarzut, że ichniejsze społeczeństwo się radykalizuje. Miałoby to świadczyć o pewnym, płynącym z jego strony zagrożeniu. Obserwując od blisko dziesięciu lat niemiecką scenę polityczną nie mogę rzeczywiście nie zauważać pewnych symptomów radykalizacji postaw społecznych. O owej radykalizacji świadczyć może dość wysoki i stale rosnący poziom poparcia wyborczego dla skrajnie prawicowej NPD we wschodnich Niemczech. Rodzi się jednak pytanie: jak należy ten fakt interpretować? Proponuję spojrzeć na to z pewną dozą zrozumienia. Widzę w tych wynikach pewną oznakę zagubienia. Wyborcy myślą: świat nie jest już taki, jak kiedyś, lecz zupełnie inny – zrobię wszystko żeby przywrócić świat, o którym słyszałem od rodziny, czy w którym dorastałem – silne Niemcy. Przyznajmy, że my też miewamy problem z tym, jak zmienia się otoczenie wokół nas. Nie można więc mówić o jakimś uogólnionym wzroście niemieckiego egoizmu narodowego. Czy Polska rzeczywiście różni się aż tak bardzo? Czy nie brak w naszym społeczeństwie postaw radykalnych? Otóż są one normalnym zjawiskiem w czasie zwątpienia w dotychczas wyznawane wartości. Nie ma tu znaczenia, czy mówimy o Polakach, Niemcach czy Francuzach.

Obserwujemy w Niemczech wyraźne sygnały przemian. Życie społeczne nieustannie bowiem ewoluuje. Zmienia się struktura demograficzna i etniczna społeczeństw, minimalizuje się rola państwa narodowego, zmienia się globalny układ sił. Punkt ciężkości nieuchronnie przenosi się w kierunku Azji – Chin i Indii. Dla przykładu gospodarka chińska jest dziś ośmiokrotnie silniejsza od niemieckiej. Nie ma sensu się przeciw temu buntować, trzeba to zaakceptować.
Przykład Niemiec niezwykle dobitnie pokazuje, że w obliczu globalizacji Europa na nowo szuka obecnie swojej tożsamości. Stąd owa nieco może radykalna chęć powrotu do korzeni kulturowych. Nie można się jednak temu dziwić. Kultura zachodnia – Europa i USA popadła w konsumpcyjny letarg połączony z kryzysem podstawowych wartości. Żyjemy w epoce skrajnego indywidualizmu. Świat zachodni relatywnie mało wytwarza, za to dużo konsumuje. Zbyt powoli zauważa konsekwencje zmian demograficznych. Nieuchronna jest więc ingerencja migrantów ze wschodniego kręgu kulturowego. Wpływy azjatyckie coraz śmielej zaznaczają się w europejskiej kuchni. Któż z nas nie jada tureckich Kebabów czy japońskiego Sushi? Na ulicach pojawia się coraz więcej imigrantów bez których pomału nie wyobrażamy sobie życia. To oni wykonują w Europie zachodniej najmniej prestiżowe prace fizyczne. Szybko okazuje się jednak, że nie wielu z nas, Europejczyków, widzi w tym coś złego. Problem pojawia się jedynie wtedy, gdy zdesperowani imigranci wychodzą na ulice europejskich miast, by ostro zamanifestować walkę o swoje prawa. To czego świadkami są obecnie Niemcy i cała Europa Zachodnia to namiastka nieuchronnego „zderzenia cywilizacji” o którym pisał Samuel P. Huntington. Problemem pozostaje nasza reakcja na nową sytuację. Jeżeli zamiast rywalizować będziemy się się szanować – wówczas unikniemy komplikacji.

Niemcy mają w tym nowym zglobalizowanym świecie szczególną rolę do odegrania. Z uwagi na to, że nadal są najsilniejszą europejską gospodarką, z globalną siecią wpływów i rozwiniętą infrastrukturą, powinny one pozostać głównym filarem Unii Europejskiej. Byłoby to logiczną konsekwencją ich historycznych obciążeń. Gdyby Niemcy zdecydowały się rzetelnie przejąć rolę lidera UE we współpracy z Azją mieliby szansę, w moich oczach, na rehabilitację za krzywdy, jakich dokonali niegdyś ich przodkowie. Historii się nie cofnie. Można jednak w poczuciu odpowiedzialności konstruktywnie kreować przyszłość. Takie jest moje oczekiwanie wobec współczesnych Niemiec. Dlatego ze zrozumieniem przyjmuję mniej lub bardziej radykalne zmaganie niemieckiego społeczeństwa ze współczesnością i własną historią. Jestem za tym, by Niemiec nie przekreślać. Należy dać im szansę. One są dziś przygotowane na wzięcie odpowiedzialności za Europę oraz w pełni świadome swej historycznej odpowiedzialności.

Wstyd mi, jestem niezwykle zbulwersowany kiedy czytam w prasie o polskich fobiach odnośnie innego narodu. Ostatnio przeczytałem, że parlamentarzyści Prawa i Sprawiedliwości – panowie Zbigniew Kozak i Andrzej Jaworski wyrazili swoje niezadowolenie z umieszczenia w Gdyni tablicy upamiętniającej ofiary zatopienia okrętu pasażerskiego “Wilhelm Gustloff”.

Jak donosi wczorajsza „Gazeta Wyborcza” posłowie ci napisali list w którym stwierdzają ,że zwrot „Pamięci ofiar” to „gloryfikacja” pewnych wydarzeń i osób. Ich zdaniem na  tablicę pamiątkową bardziej zasługuje Armia Czerwona, której okręt podwodny storpedował „Wilhelma Gustloffa” ratując tym samym kilka tysięcy istnień ludzkich.

Absolutnie nie widzę w tym rozumowaniu cienia logiki. Gdyby uznać je za słuszne należałoby zrównać z ziemią wszystkie cmentarze żołnierzy niemieckich czy radzieckich na terenie Polski. Gdzie u tych panów poszanowanie dla godności ofiar? Czy znajdujące się na pokładzie Wilhelma Gustloffa – m. In. 400 dziewcząt, które były wojskowymi telefonistkami, telegrafistkami, maszynistkami, kreślarkami i pielęgniarkami. 162 rannych żołnierzy Wehrmachtu oraz 4424 uciekinierów, wśród których byli funkcjonariusze organizacji Todta, junkrzy, policjanci, gestapowcy i ich rodziny, czy wszyscy oni stanowili w ogóle jeszcze, jak sugerują połowie, duże zagrożenie? Wyobrażam sobie jakie larum podnieśliby Ci panowie i ich środowisko, gdyby miało chodzić o tablicę upamiętniającą Polaków na kresach! A że nie chodzi o Polaków to można i należy, zdaniem posłów Prawa i Sprawiedliwości – Zbigniewa Kozaka i Andrzeja Jaworskiego, sprawę przemilczeć.

Wypowiedzi w tym duchu nieprzystoją polskim parlamentarzystom – „wybrańcom narodu” jak ich określa Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Takie opinie nie wpływają też pozytywnie na polsko-niemieckie relacje. Nie budują pożądanego przez nas wszystkich, pozytywnego wizerunku Polski w świecie. Ta tablica to żadna „gloryfikacja”, to „pamięć” o ofiarach. Na taką pamięć zasługuje każda osoba, niezależnie od tego czy ojcowie i mężowie tych ofiar należeli do NSDAP czy Wermachtu. To zatrważające, że niektórzy polscy parlamentarzyści nie rozumieją tak elementarnych kwestii. A może chodzi im o marne zaistnienie w świadomości publicznej? Czy ktokolwiek słyszał o jakiejkolwiek innej aktywności poselskiej tych panów? Może dopiero ta sprawa pozwoliła im zaistnieć? Szkoda, że w tak skandaliczny sposób!